Το Πάσχα είναι για τους περισσότερους, εκτός από μια γιορτή κατάνυξης, μια πρόφαση για ταξίδι. Έκανα και εγώ το ίδιο ταξιδεύοντας στην Μακεδονία για να επισκεφτώ την πολύ ιδιαίτερη πατρίδα μου. Το ταξίδι φαινόταν να ήταν σαν όλα τ’αλλα στην αρχή αλλα μετά άλλαξα γνώμη άρδην. Οι σταθμοί διοδίων λειτουργούσαν όλοι φρεσκοβαμμένοι με νέους υπάλληλους και ομοιόμορφες στολές εργασίας ακόμα και εκεί όπου πριν έγραφε «Περάστε Ελεύθερα». Εφτά στάσεις για διόδια και 15,80 ευρώ (από δέκα) ο τελικός εντυπωσιακός απολογισμός της αφαίμαξης αυτής. Στο προσπέκτους που μου έδωσαν με ενημέρωναν για τα έργα που προτίθεται να κάνει η «Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου Α.Ε» στην οποία έχει περάσει η διαχείριση της Εθνικής οδού Αθηνών – Θεσσαλονίκης (περίπου όλη). Ένα από αυτά (εκτός των σηραγγών, των γεφυρών και των λουλουδιών) ήταν και η κατασκευή νέου σταθμού διοδίων! Μετά από το ταξίδι και τώρα που βλέπω με πιο χαλαρή διάθεση την όλη υπόθεση, νιώθω σαν να πληρώνω νοίκι στο σπίτι το οποίο έχτισα ο ίδιος…
Άλλος ένας σεισμός και μάλιστα κάτω από τα πόδια μας συνέβη στις 3:33 σήμερα. Το επίκεντρο ήταν κάπου στην Πάρνηθα και η ένταση του 3,2 Ρίχτερ. Κακοκαιρίες, σεισμοί και σκάνδαλα: Η φύση εκδικείται…
[Πηγή1, Πηγή2]
Περάσαν κιόλας 8 χρόνια από την μέρα που η Αθήνα χόρεψε στον ρυθμό των 5.9 ρίχτερ που είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο 143 ανθρώπων και πολλών υλικών καταστροφών σε κτίρια. Εκείνη την ημέρα ήταν η πρώτη μου εμπειρία από σεισμό, απο σεισμό που έννοιωσα για τα καλά. Περπατούσα στην αρχή της Πατησίων, στο Glou περίπου και κάποια στιγμή έννοιωσα να παραπατάω. Κοίταξα προς τον ουρανό (μάλλον για τον φόβο μηπως και πέσει τίποτα) και είδα τα καλώδια του τρόλλευ να κουνιούνται όπως κουνιέται το πανί στο κέντρο του γηπέδου σε αγώνα Champions League. Σοβάδες και τσιμέντα έπεφταν από τα σημεία ένωσης των κτιρίων και γενικά ένας υπερβολικός θόρυβος από την γή σκέπαζε την φασαρία της καθημερινότητας. Αυτό κράτησε μερικές δεκάδες δευτερόλεπτα που όμως όταν συμβαίνει ένα τέτοιο γεγονός φαίνονται ατελείωτα. Αμέσως μετά, ο δρόμος γέμισε ανθρώπους που κατέβηκαν από τα κτίρια και βγήκαν από τα μαγαζιά για να σωθούν. Οι επόμενες ώρες ήταν δύσκολες, χωρίς να μπορείς να επικοινωνίσεις, να είσαι εγκλοβισμένος και να αναγκάζεσαι να κοιμηθείς στο μίνι καμπινγκ του άλσους της φιλαδέλφειας. Ηταν μια εμπειρία που θα μείνει για πάντα γραμμένη στο υποσυνείδητο κέντρο ελέγχου του φόβου και ελπίζω να μην την ξαναζήσω.
Κινούμενος στους δρόμους της Αθήνας σήμερα διαπίστωσα ότι τελείωσαν οι μέρες ανεμπόδιστης κίνησης του Αυγούστο και σιγά-σιγά επανερχόμαστε στους κανονικούς ρυθμούς. Μόνο τα σχολεία μένουν να ανοίξουν για να επανέλθουμε πλήρως σε κανονικές συνθήκες πόλης. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που εντοπίζεται μόνο στην Αθήνα είναι ότι οι αποστάσεις δεν μετριούνται σε χιλιόμετρα αλλα σε υπολογιζόμενο χρόνο. Έτσι η απόσταση Μαρούσι – Αθήνα δεν είναι 10 χιλιόμετρα αλλα 45 λεπτα. Συνήθεια…
