Μετά από μια δεκαετία καπνίσματος επιτέλους έκοψα το κάπνισμα. Σκεφτόμουν πολύ καιρό την διακοπή του καπνίσματος γιατί είχε ανέβει πολύ η κατανάλωση και κυρίως αυτό που αποκαλούμε «άχρηστο κάπνισμα». Για παράδειγμα, κάθε φορά που χρησιμοποιούσα το αυτοκίνητο το πλαφόν καπνίσματος ήταν τρία τσιγάρα, στον καφέ τουλάχιστον 3-4, στο ποτό 8-12 και στον υπολογιστή ένα κάθε μισή ώρα. Με αυτά και μ’αυτά κατέληξα να καπνίζω ένα πακέτο καπνό των 50 gr. σε τρεις ημέρες. Δοκίμασα την μέθοδο με τις τσίχλες και τα αυτοκόλλητα αλλά αυτό δεν είχε καμία επιτυχία σε εμένα και το θεώρησα τελείως ανώφελο να καπνίζω και να μασάω τσίχλες νικοτίνης αφού το αποτέλεσμα φαινόταν εφήμερο. Γιατί; Γιατί το κάπνισμα είναι ψυχοσωματική ανάγκη ενώ οι τσίχλες και τα αυτοκόλλητα ικανοποιούσαν μόνο την λήψη νικοτίνης από το σώμα.  Δοκίμασα και το ηλεκτρονικό τσιγάρο. Απλά γελοίο. Δεν υποκαθιστά σε καμιά περίπτωση το τσιγάρο και δεν προσομοιάζει σε καμία περίπτωση το τσιγάρο. Πεταμένα λεφτά τόσο για την συσκευή όσο και για το αναλώσιμο που περιέχει την νικοτίνη. Οι δυο παραπάνω προσπάθειες απέτυχαν και η μόνη που έμενε ήταν να πείσω τον εαυτό μου να το κόψει μια και καλή. Αδύνατον. Δεν ξέρω πως κάποιοι το καταφέρνουν αλλά αυτό για εμένα ήταν αδύνατο. Ήταν αδύνατο να διανοηθώ ότι μπορώ να ζήσω χωρίς καπνό, χωρίς την συνήθεια αυτή, χωρίς αυτό το αγχολυτικό, χωρίς αυτήν την εικονική αιτία για διάλειμμα.

Κάποια στιγμή άκουσα πως εκτός από τις παραπάνω μεθόδους υπάρχει και ακόμα μια. Ο βελονισμός. Αστείο θα πείτε γιατί το ίδιο ακριβώς είπα και εγώ: Πως θα μπορούσαν μερικές βελόνες να ελέγξουν την ψυχή και το σώμα και να απομακρύνουν την βαθιά ανάγκη για νικοτίνη και όχι μόνο. Τελικά έκλεισα ραντεβού και κανόνισα να πάω, όχι αμέσως αλλά μετά από δέκα ημέρες ώστε να προλάβω να συνηδητοποιήσω ότι μπορεί να αποχωριστώ για πάντα τον καπνό.

Η ημέρα ήρθε: 28 Μαίου 2010. Είχα αγωνία και περιέργεια να δω πως θα πετύχει, αν πετύχει ο βελονισμός. Πέτυχε! Αν και μου φαινόταν απίστευτο, πέτυχε με μόνο μια φορά όπως είχα ενημερωθεί. Κατά έναν μαγικό τρόπο, που δεν μπορώ να εξηγήσω, δεν είχα την ανάγκη να καπνίσω ξανά. Μερικές στιγμές, βέβαια, το σκεφτόμουν. Ήταν αυτές οι στιγμές που ήμουν σε σημεία και έκανα πράγματα τα οποία συνοδεύονταν με τσιγάρο. Αυτές οι στιγμές ανάγκης περνούσαν πολύ γρήγορα, σχεδόν αμέσως.

Τελικά εδώ και δύο μήνες είμαι άκαπνος και είμαι πολύ υπερήφανος γι’αυτό γιατί σταμάτησα μια κακή συνήθεια που μόνο κακό προκαλούσε (αυτό το ήξερα και από πριν) και τίποτα παραπάνω, και πλέον μπορώ να πω ότι είμαι ελεύθερος.

[Αν κάποιος χρειαστεί πληροφορίες για την βελονίστρια που επισκέφθηκα μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου στην φόρμα επικοινωνίας]