Μια ακόμη κουραστική μέρα στο εργοστάσιο έφτασε στο τέλος της. Επιστροφή στο σπίτι, άνοιγμα του ψυγείου και το μόνο που υπάρχει είναι η προχθεσινή πίτσα που περίσσεψε επειδή του κόπηκε η όρεξη από την ήττα της αγαπημένης του ομάδας στο ντέρμπυ. Δεν πάει άλλο, “δεν είναι διατροφή αυτή” σκέφτηκε και γέμισε ένα ποτήρι coca cola για να τον συνοδεύσει στο γεύμα του.
Κάπως έτσι ζει ένας εργένης που η μαγειρικές του ικανότητες δεν είναι το ατού της ύπαρξης του. Ως πότε όμως; Όχι για πολύ ακόμα αφού στο ΜΙΤ το Fluid Interfaces Group διέρευσε τις πρώτες εικόνες του project που ακούει στο όνομα “Cornucopia”. Το “Cornucopia” δεν είναι άλλο παρά ένας 3D εκτυπωτής που στα cartridges του περιέχει δομικά στοιχεία τροφών. Επίσης, οι κεφαλές του παγώνουν ή ζεσταίνουν τα στοιχεία αυτά ώστε ταυτόχρονα με την δημιουργία να γίνεται και μαγείρεμα. Πλέον ο ήρωας της παραπάνω ιστορίας θα γυρνάει στο σπίτι του, θα βλέπει τον κατάλογο με ενσωματωμένη λειτουργία bluetooth, θα πατάει το κουμπί “εκτύπωση” (ή απλά Ctrl-P) και θα μπορεί να απολαμβάνει περίφημες συνταγές από βραβευμένους καραφλούς σεφ!
Αναζητήστε και δοκιμάστε την αυτοκρατορική Τσέχικη Krusovice, τη σαγηνευτική Ασιατική Tiger και την αυθεντική Ιταλίδα Birra Moretti!
Αθήνα, 6 Ιουλίου 2009. Υπό τον τίτλο «Ζύθου Ταξιδιώτες» η Αθηναϊκή Ζυθοποιία, παρουσίασε τις νέες μάρκες της σε φίλους και συνεργάτες, στο φιλόξενο χώρο του Lallabai. Οι προσκεκλημένοι είχαν την ευκαιρία να γευτούν μία μοναδική γκάμα premium ζύθων και μηλιτών από όλο τον κόσμο, όπως η Krusovice Imperial από την Τσεχία, η Tiger από την Σιγκαπούρη, η Birra Moretti από την Ιταλία, η Foster’s από την Αυστραλία και οι Strongbow, Bulmers, John’s Smith, Newcastle Brown Ale από τη Μεγάλη Βρετανία. (συνέχεια…)
Η πολύ φορεμένη φαντασίωση της sexy νοσοκόμας ήταν το πρότυπο του εστιατορίου – νοσοκομείου που δημιουργήθηκε από ανθρώπους με μεράκι στην Ρίγα της Λετονίας. Με διακόσμηση χειρουργείου όπου οι προβολείς Amsterdam της Hanaulux μαζί με εξεταστικές καρέκλες πρωταγωνιστούν δίπλα σε sexy, ο θεός να τις κάνει, νοσοκόμες που σερβίρουν σε ανοξείδωτους δίσκους και Mayo τραπεζίδια. Τα ποτά σερβίρονται με σύριγγες ενώ τα σφηνάκια ορού είναι ακαταμάχητα.
Η Φθινοπωρινή μπόρα τελείωσε και ο ξάστερος ουρανός του Αγιου Σύλλα περίμενε να φιλοξενήσει τους επισκέπτες του. Το καζάνι εκαιγε εδώ και μια εβδομάδα και η ρακή έρρεε άφθονη στα βαρέλια. Άφθονη και διαφανής. Ξάγρυπνος «φρουρός» της ποιότητας ο Δημήτρης Μακριδάκης, εκεί, να προσέχει την κάθε λεπτομέρεια που όμως θα μπορούσε να αποβεί μοιραία στην γεύση και στην ποιότητα της. Παρόλο που η εργασία φαλινετε να είναι μονότονη για τους άλλους, γι’αυτόν είναι η ζωή του. Καμμια φορά όμως υπάρχουν ευχάριστες εκπλήξεις και οι φίλοι του πηγαίνουν να τον βοηθήσουν αλλά και να ευχαριστηθούν την όλη διαδικασία. Προχθές όλη η ομάδα του akouseto.gr (εγώ δηλαδή) βρέθηκε στον Αγιο Σύλλα και (ξανα)παρακολούθησε από κοντά την διαδικασία παραγωγής ρακής και έλαβε μέρος στο κρητικό φαγοπότι που ακολούθησε. Αν δεν έχετε την τύχη να δοκιμάσεται την ρακή του Δημήτρη πρώτοι, μπορείτε να την δοκιμάσετε αργότερα στο μαγαζί του στην Αθήνα που ονομάζεται “Αρετούσα” το οποίο μπορεί να σας τροφοδοτήσει με παραδοσιακά προιόντα από την Κρήτη και βρίσκεται στην οδό Παπαστράτου 29-31 στο Γκύζη.
Μετά από καταναλώσεις στερεάς τροφής πολλών ημερών ήρθε η ώρα για μια χορτόσουπα. Μάζεψα τα υλικά, έβγαλα τον Μάμαλάκη και την Βέφα από το πατάρι που τους είχα κλεισμένους και άρχισα το μαγείρεμα με την βοήθεια της Νικολέττας (μπορεί και το ανάποδο). Τα υλικά που χρησιμοποίησαΜΕ είναι:
Η διαδικασία έχει ως εξής:
Κομματιάζουμε τα πάντα εκτός από τις ντομάτες. Όλα τα κομματιασμένα τα βράζουμε για μισή ωρίτσα και αμέσως μετά βάζουμε τις ντομάτες ολόκληρες με μερικές τρύπες στο κοκκινωπό σωματάκι τους. Μαζί με τις ντομάτες ριχνουμε και το αλάτι. Βραζουμε όπως είναι για άλλη μια ώρα. Όταν περάσει η ώρα σουρώνουμε τα υγρά και τα κρατάμε ενώ τα υπόλοιπα λαχανικά τα πολτοποιούμε με το multi. (συνέχεια…)
H Σάμος, εκτός από τον Πυθαγόρα, είναι γνωστή και για το γλυκό κρασί της που διακρίνονται για την ποιότητα τους και την μοναδικότητα τους, με πολλές διακρίσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Από το 2005 λειτουργεί και το Μουσείο του Σαμιακού Οίνου το οποίο βρίσκεται στο Μαλαγάρι, λίγο έξω από το Βαθύ. Το κτήριο του μουσείο είναι πετρόκτιστο και υπήρξε, παλιότερα, ιδιωτικό οινοποιείο και, μετέπειτα, το βαρελοποιείο της ένωσης οινοποιητικών μονάδων του νησιού. Η λέξη «μουσείο» παραπέμπει σε κάτι μη υπαρκτό και δεν ταιριάζει με τον χώρο αυτό που είναι ολοζώντανος αφού μέσα του «ησυχάζει» μεγάλο μέρος της παραγωγής (μπορεί και όλος, δεν έμαθα) μέχρι να φτάσει στο τραπέζι της παρέας. Μαζί με το »ζωντανό» κρασί συνυπάρχουν εκθέματα που θυμίζουν τον τρόπο ζύμωσης και εμφιάλωσης του από την εποχή της ίδρυσης της ένωσης όπως φίλτρα, αντλίες, συστατικά ελέγχου και άλλα. Όταν τελειώσει η περιήγηση, φτάνει κανείς από εκεί οπου ξεκίνησε: Το μαγαζάκι με τα κρασιά. »Αγέρι», » Vin Duox» και «Δορυσσα» απαραίτητα.
Πολύ καλή ιδέα από το Johnie Walker και την διαφημιστική εταιρία που το σκέφτηκε: Ετικέτα κατα παραγγελία ή αλλιώς «make it personal». Έχει καποιος φίλος/φίλη γενέθλια/γιορτή/επετειο/γαμο/κλπ; Τότε μπορείτε να πρωτοτυπήσετε στέλνοντας ένα (ή παραπάνω αν το σηκώνει ο οργανισμό του/της) μπουκάλι Johnie Walker Black label με τις ευχές πάνω στην ετικέτα!!! Καλό έ; Εγώ προτείνω όμως να πρωτοτυπήσετε και να το στείλετε στον/στην πρώην καλό/καλή σας με μια άλλου είδους «ευχή». Δείτε τις εικόνες για να καταλάβετε τι εννοώ… (συνέχεια…)
Λοιπόν, ο Κώστας, ο φίλος μου, έχει ανοίξει αναψυκτήριο, τυροπιτάδικο και «Σημείο συνάντησης με γεύση!». Όλα αυτά μαζεμένα σε έναν περιποιημένο, καθαρό και μοντέρνο χώρο υπό την επωνυμία «Panito». Συγκρατήστε το όνομα γιατί σε λίγα χρόνια θα κάνετε ουρές σε αεροδρόμια, σταθμούς και λιμάνια για την καταπληκτική, χειροποίητη μπουγάτσα που φτιάχνει, μεχρι τότε όμως, μπορείτε να τον βρείτε μόνο στον Βύρωνα και συγκεκριμμένα στην Χρ. Σμύρνης 102-112.
Α, και κάτι άλλο. Είχα προτείνει στον Κώστα αντί του «Φουρνολιχουδιές» στον υποτιτλό, να βάλει «Γευστική ηδονή» ή «Οργασμός στον ουρανίσκο» αλλά δεν του κολούσε καλά. Αφού φάτε, πείτε του οτι είχε άδικο…
[Κώστα, το βραδάκι θα έρθω να "πληρωθώ". Ετοίμασε το ταψί. Ξέρεις εσυ...]
Τελειώνοντας τις αγορές στο The Mall είπαμε να πάμε κάπου να ξαποστάσουμε μετα φαγητού. Κατευθυνθήκαμε στον τελευταίο όροφο του πολυκαταστήματος, εκέι που βρίσκονται τα κέντρα εστίασης και οι καφετέριες, και το μάτι μας έπεσε στο γεμάτο, όσο-δεν-πάει-άλλο, Ruby Tuesday. Προχωρήσαμε στην είσοδο όπου μια κοπέλα μας ενημέρωσε για την πληρότητα του καταστήματος και μας ρώτησε αν επιθυμούμε να μπούμε στην λίστα αναμονής. Της απαντήσαμε καταφατικά. Αυτή, προς έκπληξη μου, μας έδωσε ένα μπιπερ λέγοντας μας ότι μπορούμε να περιφερόμαστε στο πολυκατάστημα και 5 λεπτά πριν την κένωση ενος τραπεζιου το μπίπερ θα μας ειδοποιήσει! Έτσι και έγινε. Μετά από 20 λεπτά αναμονήε κάτσαμε μέσα στο μαγαζί του οποίου η διακόσμηση θύμιζε φαστ φουντ στις αμερικάνικες εθνικές οδούς. Το μενού αποτελούνταν από αμερικάνες συνταγες και κυρίως burgers. Εγώ επέλεξα το Three Cheese Bacon Cheeseburger (ή κατι τέτοιο) το οποίο και ήρθε μετά από 25 λεπτά αγωνίας: Στο πιάτο δέσπωζε το burger που αποτελούνταν από ένα μπιφτέκι γύρω στα 200 γραμμάρια, που όμως ήταν στεγνό, από μπεικον, ντομάτα, τετηγμένα τυριά και τα ψωμάκια. Ηταν αρκετά μεγάλο και έπρεπε να το πιάνω με τα δύο χέρια για να μην πέσουν τα υλικά στο πιάτο στο οποίο εμπεριέχονταν και μιά μερίδα πατάτες. Αρκετά χορταστικό πιάτο που σε συνδυασμό με την σαλάτα και την coca cola απαιτούσε αρκετά ευρύχωρο στομάχι. Εν κατακλείδι, το Ruby Tuesday, σε μεταφέρει πέρα από τον ωκεανό και σε κάνει να νοιώθεις νταλικιέρης, στην route 66, σερβιριζόμενο από την παχουλή αμερικάνα σερβιτόρα.
