Το διαφημιστικό φυλλάδιο που βρήκα στην πόρτα μου σήμερα, δεν προέρχονταν από υποψήφιο από τα μεγάλα κόμματα, αλλά από το ΛΑΟΣ. Η υποψήφια βουλευτής Β’ Αθηνών Ντίνα Βλάχου, μου έκανε την τιμή να μου γνωστοποιήση το μείζονος σημασίας βιογραφικό της. Συγγραφέας – Λογοτέχνης στο επάγγελμα και μετά από πολλά έργα της που εκδόθηκαν από σημαντικούς ελληνικούς οίκους ήρθε η ώρα να κατέβει στον πολιτικό στίβο. Το προγραμμά της; α) Η εφαρμογή της θανατικής ποινής για τα εγκλήματα που η δικαιοσύνη ως ιδιαζοντως απεχθή και β)Την αυστηρή εφαρμογή ποινών χωρίς προνόμια στους εγκληματίες. Εκτός των άλλων είναι και δωρήτρια σώματος και ιδρύτρια και προεδρος του πολιτιστικού συλλόγου «Φίλοι μονής Αγίου Γεωργίου Φενεού Κορινθίας». Με από ολα αυτά ένα μένει: Δαγκωτό Ντίνα.

Ακούγοντας το μεσημέρι ειδήσεις στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου, ενημερώθηκα και για το ότι η μαμα της Μαντλίν, του τετράχρονου κοριτσιού από την Αγγλία που αγνοείτε από τον Μαιο όταν πήγαν οικογενοιακώς διακοπές στην Πορτογαλια, θεωρείτε΄ύποπτη για την εξαφάνιση της κόρης της. Για φαντάσου… Ανέλπιστη τροπή της υπόθεσης αλλα εμένα ο προβληματισμός μου έιναι άλλος. Εδώ και κάποιους μήνες γίνεται πολύ συχνη αναφορά στην εξαφάνιση της μικρής από τις τηλεοράσεις όλου του κόσμου, απο εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνα και αφίσες στον δρόμο. Όλα αυτά για ένα κοριτσάκι που χάθηκε. Αυτό δεν θα ήταν κακό, τουναντίον μαλιστα, αν το ίδιο χρονικό διάστημα, όπως φαντάζομαι δεν είχαν χαθεί άλλα παιδιά, αν δεν είχαν κακοποιηθεί άλλα παιδια, αν δεν είχαν γίνει αντικείμενο εκμετάλευσης άλλα παιδια και το μόνο που ακούμε γι’αυτα είναι το απρόσωπο «ανήλικοι». Πόσσα από αυτά έγινα θέμα ευαισθητοποίησης, σε πόσσα από αυτα η εξαφάνιση τους απασχόλησε το παγκόσμιο κοινό περισσότερο από 3 λεπτά, δηλαδή όσο διαρκεί η αναφορά σε ένα δελτίο ειδήσεων. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Update: Επισκέφθηκα το website και εντυπωσιάστηκα! α) Έχουν μαζευτεί 1000.000 λίρες, β) πουλάνε βραχιολάκια κίτρινα για 2 ευρώ το ένα και πόστερ για 20 λεπτά, γ) ο πατέρας της ο Τζερι  γράφει ένα ημερολόγιο όπου περιγράφει την καθημερινότητα στο χοριό της Πορτογαλίας όπου χάθηκε η μικρή. Ευχομαι να βγεί αθώ η μητέρα της γιατί αλλιώ θα θεωρήσω την εξαφάνιση ώς μια καλοστημένη κερδοφόρα επιχείρηση.

Σήμερα είναι προγραμματισμένο το πολυπόθητο, από πολλούς debate των πολιτικών αρχηγών. Η λέξη «debate» έχει πολλές έννοιες όπως δημόσια συζήτηση, καβγαδάκι, καβγάς, αντιπαράθεση,  διαμάχη και άλλα. Φυσικά, ολοι οι δημοσιογράφοι όπως και ο απλός λαός θα κρέμεται από τα χείλη των συμμετεχόντων όχι για να ακούσει κατι ουσιώσες, κάτι που αφορά την ζωή μας, το μέλλον μας, το πορτοφόλι μας και το περιβάλλον που ζούμε, αλλα για να ακούσει κάποια ατάκα, κάποια σπόντα για τον αντίπαλο, κάτι «κατινίστικο» για να έχει να συζητάει την επόμενη μέρα. Εκεί έχουμε φτάσει, ΄γι’αυτό έχουμε εκπαιδευτεί τόσα χρόνια από την τηλεόραση, αυτό μας αρέσει: Σεξ και βία. Στην περίπτωση του debate ευελπιστούμε να έχουμε βία, βία «λεκτική» που θα ικανοποιήσει εμας τους «αιμοδιψείς» και θα αφήσει τους άλλους να συνεχίσουν το έργο τους και τα οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικά πειράματα πάνω στην ζωή μας.  Ακούω σήμερα από τα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις ότι όλοι οι πολιτικοί με τα επιτελεία τους που αποτελούνται από διαφημιστές, επικοινωνιολόγους και γενικά ανθρώπους που ξέρουν να χειρίζονται τα συναισθήματα της «μάζας «(ναι, εμείς ειμαστε η «μάζα»), να ετοιμάζονται πυρετωδώς για το debate. Επικοινωνιολόγοι; Διαφημιστές; Μα γιατί; Γιατι σημασία έχει η εικόνα και όχι η ουσία. Το πως έχει τα χέρια του ο καθένας, πως χαμογελάει αν είπε κάποιο αστείο για να σπάσει ο πάγος, γενικά τα πάντα για να μας πουλήσουν το προιόν τους, για να πληρώσουμε ψηφίζοντας τον. Αυτό ειναι το debate κυρίες και κύριοι. Πρωτείνω, το επόμενο debate, να το παρουσιάσουν ο Αρναούτογλου και η Μενεγάκη. Καλό θα ήταν επίσης να υπάρχουν τραγουδιστές ενδιάμεσα και μάγοι που τσαλακώνουν κουτάλια. Ετσι θα έχει περισσότεροι τηλεθέαση, περισσότερο κοινό για να πουλήσουν το προιόν τους: Την αγορά της συνήδησης μας.

Παρακάτω ακολουθεί το βιογραφικό του Γιώργάκη Α. Παπανδρέου ή Γεωργίου του Β’ Παπανδρέου (για να μην συγχέεται με τον παππού) όπως είναι αναρτημένο στο website του ΠΑΣΟΚ

More…

Επισκεπτόμενος το website της Νέας Δημοκρατίας, έριξα μια ματια του προέδρου της και πρωθυπουργού της Ελλάδας το οποίο γράφει:

«Ο Κώστας (σ.σ.: το βάζει για να μην τον μπερδεύουμε με τον θείο του. Παλιά οι βασιλείς έβαζαν Α’,Β’,Γ’ κλπ) Καραμανλής γεννήθηκε στην Αθήνα το Σεπτέμβριο του 1956.

Φοίτησε στο Πειραματικό Σχολείο Αθηνών.

Σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Fletcher School of Law and Diplomacy του Πανεπιστημίου Tufts των ΗΠΑ.

Είναι μέλος της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών και ισόβιο μέλος – σύμβουλος του Ιδρύματος «Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής».

Το διάστημα 1974-1979 υπήρξε ηγετικό στέλεχος της Οργάνωσης Νέων Νέας Δημοκρατίας (Ο.Ν.ΝΕ.Δ) και εξελέγη πολλές φορές στα φοιτητικά συνδικαλιστικά όργανα με την παράταξη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. More…

Αγαπημένη μου Φώφη,

Σου μιλάω σαν απλός πολίτης:Ποτέ δεν ενοιαξε πραγματικά αν θα γίνεις βουλευτής ή όχι. Να ξέρεις ότι μου είναι τελείως αδιαφορα τα άτομα που εκμεταλευόμενα το όνομα του πατέρας τους ή κάποιου συγγενή τους, εκπροσωπούν τον ελληνικό λαό. Βέβαια, θα μου πεις, «τετοιοι είσθε, τέτοια άτομα σας αξίζουν, ανάξια, που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στην ζωή τους, που και αν έχουν δουλέψει το έχουν κάνει σχεδόν σαν χόμπυ, άτομα που είναι μακριά από τις ανησυχίες του απλού κόσμου, άτομα που δεν αξίζουν τίποτα, άτομα που βλέπουν την βουλή και την δημόσια διοίκηση όχι σαν λειτούργημα αλλα σαν εκπλήρωση της ματαιοδοξίας τους, άτομα που την προηγούμενη χρονιά διαβεβαίωναν ότι θα τηρήσουν την εντολή κάποιας υπερνομαρχίας και θα εργασθούν γι’αυτην για μια τετραετία αλλα  οι σειρήνες της «απόλυτης εξουσίας» τους άλλαξαν τα σχέδια», άτομα σαν εσένα αγαπημένη μου Φώφη. Πειράζει Φωφη μου, που εγώ δεν θέλω να «μαχεσαι» για την πρόοδο μου. Δεν το έχω ανάγκη,πραγματικά, ευχαριστώ αλλα δε στο ζητησα ποτέ.

Με τιμή και καθόλου ανάγκη να τον εκπροσωπήσεις

aritoni

Σήμερα, στην καθημερινή πλέον ενημέρωση για τις φωτιές και τις ενέργειες της κυβέρνησης, ο Θ. Ρουσόπουλος ανέφερε ότι άρχισε να δίνεται η κρατική αρωγή στους πυρόπληκτους της Πελοποννήσου από όλες τις τράπεζες στις οποίες και υπήρξε πολύ μεγάλη κίνηση. Όλα καλά ως εδώ. Η οργάνωση όμως ήταν σαν τα μέτρα πυρασφάλειας και πρόληψης: Μηδαμινή. Πολλοί πήγαιναν από τράπεζα σε τράπεζα για να λάβουν πολλαπλάσια αποζημίωση εκμεταλευόμενη την έλλειψη οργάνωσης, ενώ στις ουρές στήθηκαν και άλλοι, που δεν δικαιούνταν αποζημίωση. Αυτό θα πει κοινωνική αλληλεγγύη… Δεν θέλω να φαντάζομαι τους τρόπους με τους οποίους θα διατεθούν τα χρήματα που συγκεντρώνονται από διάφορους φορείς γιατι και προεκλογική περίοδο έχουμε και στην Ελλάδα ζούμε…

Απο χθές το βράδυ παρατηρώ μια μεταστροφή των Μ.Μ.Ε. από το θέμα με τις φωτιές στην προεκλογική περίοδο και πάλι. Αυτό ηταν, καταναλώσαμε πλήρως το ενδιαφέρον μας για την καταστροφή που πραγματοποιήθηκε τις προηγούμενες μέρες και ήρθε η ώρα για καινούρια, ενδιαφέροντα θέματα που θα «αναζωπυρώσουν» και πάλι το ενδιαφέρον μας για κατανάλωση άχρηστων πληροφοριών. Με την στάχτη ακόμα πάνω μας δειλά – δειλά εμφανίζονται οι υποσχέσεις, τα «θα» και οι μάχες για το ποιος θα χτίσει την καλύτερη «ισχυρή Ελλάδα» (το τελευταίο νομίζω ότι εχει πραγματοποιηθεί ήδη όπως είχε πεί ο Κωστάκης κατα το διάγγελμα του για την ανάγκη εκλογών την Παρασκευή 17 Αυγούστου αν θυμάμαι καλα). Καθώς παρατηρώ τους πάντες να φωνάζουν και να υπόσχονται, θυμώνω ακόμα περισσότερο όταν στο μυαλό μου υποβόσκει η εντύπωση ότι όλα αυτό το θέατρο είναι επιτηδευμένο και καθοδηγούμενο από κάθε είδους επικοινωνιολόγο, ο οποίος τον βοηθάει ωστε να δείξει μια αρεστή, μια πιασάρικη εικόνα προς τον όχλο δηλαδή με λίγα λόγια να υποδυθεί κάποιο ρόλο διαφορετικό ωστε να μπορέσει να με κοροιδέψει.