Οι μαντινάδες από την εποχή του Βιτσέντζου Κορνάρου ήταν τα δίστοιχα δεκαπεντασύλλαβα που περιέγραφαν με γλαφυρότητα, ποιητικότητα και αρκετές δόσεις χιούμορ κάθε πτυχή των ανθρώπινων συναισθημάτων. Αν και τα τελευτάια χρόνια το εύρος των μαντινάδων έχει περιοριστεί κυριως στον ερωτικό τομέα υπάρχουν μερικοί ρομαντικοί ανθρώποι που δεν τις περιορίζουν. Ένας από αυτους είναι και ο Ανδρέας Κούνουπας από το Ρέθυμνο και παρακάτω ακολουθεί ένα μέρος της συλλογής του από δικές του μαντινάδες καθώς επίσης και πολλές του Κωστή Φραγκούλη .

(συνέχεια…)

Σίγουρα πολλοί από εσάς έχετε επισκεφθεί την έκθεση “Bodies” και έχετε προβληματιστεί για την ανθρώπινη φύση. Ο Gunther von Hagens είναι ένας γιατρός που ταριχεύει σώματα και τα εκθέτει στο Ο2 στο Λονδίνο. Ο ίδιος αναφέρει πως έχει συνομιλήσει κατά το παρελθόν με την οικογένεια του MJ Και σχεδόν έχει συμφωνήσει για την ταρίχευση του και για την έκθεση του στο O2 δίπλα στην αγαπημένη του Μαϊμού “Bubble” που έχει ήδη ταριχευτεί. Η στάση στην οποία θα εκτίθεται το κατακρεουργημένο και γεμάτο πολυουρεθάνη σώμα του Michael Jackson, όπως λέει ο γιατρός, θα είναι παρόμοια με αυτή του Moonwalk.

[via]

Η Schulze and Webb μετά από χρόνια ερευνών κατάφερε να δημιουργήσει έναν τρόπο παρουσίασης ενός χάρτη που καμία σχέση δεν έχει με τις μέχρι τώρα κοινές εκδοχές, δισδιάστατες και τρισδιάστατες. Ο χάρτης είναι προοπτικός και καμπυλωτός έτσι ώστε να εμφανίζονται πολλές περισσότερες πληροφορίες από έναν κοινό. Το παρακάτω video που με κόπο έχουν δημιουργήσει δείχνει ξεκάθαρα το τι πρόκειται να ακολουθήσει στον τομέα των GPS αφού είναι ιδιαίτερα ευχάριστος και πολύ πιο πληροφοριακός.

[via]

Μια ωραία και πιστευτή ιστορία η οποία λέγεται πάντα σε βάρος κάποιου αλλού…
Κι άμα έχεις πολύ πράμα μαζεμένο, τότε κανείς big busines…
H υπόσχεση από το παιδί-θαύμα, ότι όταν μεγαλώσει θα γίνει Μπι-Μπι-Μπο…
Κάτι…για να νιώθω ζωντανός!!
ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ
ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ 27 & ΜΥΚΑΛΗΣ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ
Επίσημη πρεμιέρα 3/2

Αυτά έγραφε η πρόσκληση επάνω, μη φανταστείτε όμως ότι δεν πληρώσαμε κιόλας…

Όταν πάω θέατρο γενικά πάω λίγο σφιγμένος. Δεν φτάνουν τα μισθα βλέπετε για να πετάω λεφτά. Έτσι πήγα στο θέατρο και αυτή τη φορά. Με φόβο. Όμως με το που ξεκίνησε η παράσταση το θέμα της καρμιριάς μου πέταξε μακριά!

Bedtime stories

Πέντε άνθρωποι, πέντε ερωτικές ιστορίες, ιστορίες για τον ερωτά, για το sex, πέντε ιστορίες αγαπης,πέντε κοινές ιστορίες που πιθανότατα δεν έχετε ξανακούσει!

Κάτι μου έλεγε ο τίτλος αλλά λόγω της προχωρημένης μου ηλικίας δεν μπορούσε το μυαλό μου να επικοινωνήσει με τα καμμένα κύτταρα του τομέα μνήμης.

Το akouseto.gr λοιπόν, βρέθηκε από σπόντα στην συγκεκριμένη παράσταση. Και τι καλά που συνέβη έτσι. Ήταν μια καταπληκτική παράσταση από νέα παιδιά, ηθοποιούς βέβαια που κάπου θα τους έχει πάρει το μάτι σου αν κανείς έστω και zapping στην TV. Τέτοια ζωντάνια, τέτοια δύναμη, τέτοιο πάθος! Έδωσαν στο κείμενο του Γιώργου Ηλιόπουλου άλλες, νέες, φανταστικές διαστάσεις! Και ναι! Θυμήθηκα τελικά! Είχα δει την ίδια κατά ένα ποσοστό παράσταση πριν από τρία περίπου χρόνια. Και λέω κατά ένα ποσοστό γιατί το Bed Time Stories έχει 29 ολόκληρες ιστορίες και κάθε ομάδα διαλέγει κάποιες. Κάποιες λοιπόν από τις ιστορίες είχαν παίξει και στο θέατρο του Ν.Κοσμου!
Παλιές (για μένα) και νέες ιστορίες με συνεπήραν. Μια διαφορετική διάσταση δόθηκε από τα παιδιά σε κάθε ιστορία. Η εφευρετικότητα κόντρα στο χαμηλό budget βγάζει την δημιουργικότητα πάντα νικητή. Αυτό ισχύει βέβαια αν αγαπάς αυτό που κάνεις και δεν το βλέπεις σαν ξεπέτα. Αυτό φοβάμαι στο θέατρο που έλεγα και πριν. Τότε κλαίω τα λεφτά μου. Και ξέρετε κάτι; Στη Παραμυθιά αξίζουν με το παραπάνω τα λεφτά σου και ο χρόνος σου.Να πάτε να το δείτε!

Το πιο γνωστό έργο του Andy Warhol είναι βέβαια, εκτός από την κονσέρβα ντομάτας, ο πίνακας της  Μαιρυλιν Μονρό. Πολύ μετέπειτα το χρησιμοποίησαν για να φτιάξουν τον δικό τους πίνακα με την δικιά τους φωτογραφία. Στο bighugelabs.com μπορεί κανείς να δημιουργήσει τον δικό του pop art πίνακα του ιδίου στυλ ανεβάζοντας απλά την φωτογραφία του.

Σήμερα, σε ηλικία 71 ετών, ο διάσημος τενόρος Luciano Pavarotti πέρασε στην ιστορία. Ο Παβαρότι μαζί με τους Πλάσιντο Ντομιγκο και Χοσέ Καρέρας από το 1990 έκαναν την όπερα προσιτή σε όλες τις κοινωνικές τάξεις των ανθρώπων, γεγονός για το οποίο κατηγορήθηκαν για βαρβαροποίηση της τέχνης. Τραγούδησε σε όπερα για τελευταία φορα το 2004 και έκτοτε συνέχισε σε συναυλίες. Επιπλέον τιμήθηκε και με 5 βραβεία Γκράμυ.