Σε λιγότερο από ένα μήνα, από την έκδοσή του, το βιβλίο «Γιατί το Βυζάντιο» της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ έγινε εμπορική επιτυχία. Ξεπέρασε κάθε προσδοκία, για επιστημονικό έργο, σε πωλήσεις: τέσσερις εκδόσεις – 8.000 αντίτυπα. Τώρα τυπώνονται η 5η και η 6η έκδοση.

Το «Γιατί το Βυζάντιο» είναι το πρώτο βιβλίο που η διαπρεπής βυζαντινολόγος έγραψε απευθείας στα ελληνικά και αποτελεί απόσταγμα σχεδόν βιωματικό, από την πολύχρονη διδασκαλία της στη Σορβόννη.

Γραμμένο με εύληπτο τρόπο, το βιβλίο απευθύνεται στο ευρύ κοινό και ειδικά σ’ εκείνους, σύμφωνα με την ίδια, που τους απασχολεί το ζήτημα της ελληνικής ιστορικής συνέχειας.

«Το πόνημα αυτό», αναφέρει, «απευθύνεται σε όσους από τους Νεοέλληνες ταλανίζονται με το πρόβλημα της ελληνικής ιστορικής συνέχειας και στους ξένους (κυρίως τους Δυτικοευρωπαίους και τους Αμερικανούς βλαστούς τους) που αρκούνται στην επιλεκτική γνώση του παρελθόντος τους, άσχετα από κάθε ιστορική πραγματικότητα και με μόνο μέλημα τη δικαίωση μιας σύγχρονης πολιτικής προσέγγισης, που υπαγορεύουν συμφέροντα και ενδιαφέροντα, ξένα συχνά από την ιστορία και το αντικείμενό της».

(συνέχεια…)

Ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Andre Kostolany, «Η ψυχολογία του Χρηματιστηρίου», Stoupas Publications, 2000. Πρώτη έκδοση 1991. Σελ. 199.

«Τα τυχερά παιχνίδια είναι ναρκωτικό, μπορούν να καταστρέψουν τους εθισμένους όπως η μορφίνη ή η κοκαΐνη. Πολλοί παίκτες του χρηματιστηρίου δεν ακολουθούν το πάθος τους μόνο στο χρηματιστήριο. Ένας καλός μου φίλος ήταν ο απόλυτος παίκτης:το πρωί πήγαινε στο χρηματιστήριο, το μεσημέρι στον ιππόδρομο, το απόγευμα έπαιζε μπριτζ και το βράδυ ρουλέτα. Φυσικά πέθανε φτωχός.
Οι παίκτες απολαμβάνουν να προκαλούν τη μοίρα τους. Γνωρίζω κάποιον που έχει λεφτά με το τσουβάλι, αλλά συχνα δεν ακυρώνει το εισιτήριο στο τραμ. Το παιχνίδι τουν είναι το εξής: αν το έχω ακυρώσει και δεν έρθει ο ελεγκτής, τότε είμαι άτυχος, αν έρθει, είμαι τυχερός. Αν δεν χτυπήσω το εισιτήριο και πέσω σε έλεγχο, είμαι ιδιαίτερα άτυχος, αν όμως δεν γίνει έλεγχος, τότε μου έτυχε λαχείο. »

Λοιπόν σήμερα σκεφτόμουν τι να  γράψω…Διάφορα πέρασαν από το μυαλό μου….Μια ιδεά που κάθησα και σκέφτηκα ήταν να γράψω ένα σύντομο ιστορικό του Μπομπ του Σφουγγαράκη. Στο τέλος είδα ένα ωραίο βιβλίο που υπήρχε στο ράφι και πήρα από αυτό μια σελίδα… Το βιβλίο λέγεται «Ο Γλάρος Ιωνάθαν» και είναι ένα παραμύθι που έχει γράψει ο Richard Bach.  Παραθέτω το απόσπασμα:

(συνέχεια…)

Διαβάζοντας Δευτεριάτικα το Κυριακάτικο «Το Πρώτο Θέμα», το μάτι μου έπεσε στο άρθρο του Νίκου Αλιάγα όπου ανέφερε την εμπειρία του από το βιβλίο «WC Book 2008«. Αμέσως μου γεννήθηκε η περιέργεια να το ψάξω λίγο παραπάνω γιατί, εδώ και καιρό, έχω βαρεθεί να διαβάζω ετικέτες σαμπουάν,  οδοντόκρεμων, κρεμών ξυρίσματος και λοιπών προιόντων που ο καθένας συναντά στην τουαλέτα του. Ήθελα κάτι πιο χαλαρό και συνάμα χρήσιμο, κάτι που θα δημιουργούσε ευχάριστες σκέψεις, προβληματισμούς, έκπληξη και διεύρυνση των πνευματικών οριζόντων μετά το πέρας της διαδικασίας (ξέρετε ποιας).Το google απάντησε άμεσα στο ερώτημα μου «wc book 2008″.  «Μπήκα» στο πρώτο website και με την βοήθεια του systran (γαλλικά σε ελληνικα), είδα λεπτομερώς περι τίνος πρόκειται: Ένα βιβλίο με πλήθος από ανέκδοτα, τεστ, σταυρόλεξα, sudoku, παράξενες πληροφορίες και ωροσκόπια που είναι έτοιμες να γεμίσουν τις άδειες και μοναχικές στιγμές πάνω από την λεκάνη. Το μόνο προβλημα που με λύπη μου διαπίστωσα είναι ότι είναι γραμμένο στα γαλλικά και μάλλον δεν θα το πάρω…

Χθες, κατεβαίνωντας την Πανεπιστημίου πέρασα και από τον Ελευθερουδάκη.  Το μάτι μου έπεσε πάνω σε ένα μάτι που κοσμούσε το εξώφυλλο ενός βιβλίου. Ο τίτλος του ήταν «Το Σμήνος» του Φρανκ Σέτσινγκ από τις εκδόσεις «Καστανιώτη»  και η υπόθεση, σύμφωνα με το οπισθόφυλλο του έχει ως εξής: «Τσουνάμι καταστρέφει τις πόλεις της βόρειας Ευρώπης, φονικές μέδουσες ερημώνουν τις παραλίες της Αυστραλίας, μολυσμένα καβούρια -φορείς μιας ανίατης ασθένειας- κατακλύζουν το υδροδοτικό σύστημα της Νέας Υόρκης αποδεκατίζοντας τον πληθυσμό, εκατομμύρια τερατώδη σκουλήκια αποσταθεροποιούν το βυθό στις ακτές της Νορβηγίας, φάλαινες επιτίθενται σε πλοία και τα βυθίζουν. Η ανθρωπότητα δέχεται μια συντονισμένη και μαζική επίθεση. Η βασική διαχωριστική γραμμή μεταξύ ανθρώπων και ζώων έχει χαθεί: τα ζώα έχουν αποκτήσει ξαφνικά συνείδηση του εαυτού τους και στρέφονται εναντίον του ανθρώπινου είδους με σκοπό την εξόντωσή του. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Μήπως υπάρχει κάποιος σκοτεινός νους που οργανώνει και συντονίζει τον εφιάλτη; Οι επιστήμονες αναγκάζονται να παραδεχτούν ότι ο άνθρωπος γνωρίζει τελικά για τον πλανήτη Γη πολύ λιγότερα πράγματα απ’ όσα γνωρίζει για το Διάστημα.».  Αρκετά επίκαιρο και πολύ ενδιαφέρον.

Κατά την περίοδο των διακοπών βρέθηκα σε μιά έκθεση βιβλίου στην Καλαμάτα ψάχνοντας κάτι ανάλαφρο και διασκεδαστικό να διαβάσω. Τελικά το βρήκα: «Καστράτο» του Αρκα. Ένας ωραίος τόμος που περιέχει όλα τα τεύχη της συλλογής του «Καστράτο». Απίστευτες ατάκες από την σεξομανή γάτα με το όνομα Λουκρητία που συζεί με τον ευνουχισμένο γάτο Καστράτο και την Γρία χήρα στρατηγού….