Πέμπτη 25 Σεπτεμβρίου 2008

Αγαπητό μου ημερολόγιο σήμερα ήταν μια δύσκολη ημέρα. Το λαμπάκι της βενζίνης στο ταμπλό του αυτοκινήτου τρεμόπαιζε έτοιμο να σβήσει και την θέση του να πάρει το λαμπάκι με την μούντζα. Για πρώτη φορά μετά από δυο τρεις βδομάδες ήμουν αντιμέτωπος με το ενδεχόμενο ακινητοποίησης στον δρόμο στεγνός από το πολύτιμο υγρό. Αυτό που μου έδινε θάρρος όμως ήταν η σκέψη ότι δεν έφταιγα εγώ αλλά μερικοί τελώνες που απεργούσαν διεκδικώντας την μίζα. Το “Μακριά τα χέρια από την μίζα του τελωνειακού” αντηχούσε επαναλαμβανόμενο έξω από την Βουλή σε μια απέλπιδα προσπάθεια να διατηρήσουν τα κεκτημένα. Εγώ; Εγώ ανάμεσα σε μια ουρά 1700 μέτρων με αυτοκίνητα διψασμένα για βενζίνη. Υπομονετικά εκεί να τρώω τα νύχια μου και να χαζεύω την Κυριακάτικη εφημερίδα που είχε ξεμείνει στο πίσω κάθισμα απαλλαγμένη από τα CD, τις ταινίες και τα βιβλία που την συνόδευαν. Αργά αλλά σταθερά έφτανα στην πηγή και χαζεύοντας την ουρά από τις κινούμενες λαμαρίνες  τι σκέφτηκα αγαπητό μου ημερολόγιο; Σκέφτηκα μια εποχή, όχι πολύ μακρινή, που ο ήλιος θα φαίνεται κόκκινος από την μολυσμένη ατμόσφαιρα και τα φαινόμενα της ουράς για βενζίνη θα είναι καθημερινά. Περιμένω αυτήν την εποχή. Ξέρω ότι θα έρθει και είμαι περίεργος να δω πως θα είναι. Την εποχή της κατάρρευσης του καπιταλισμού που όλα θα είναι διαφορετικά και όλα τα όνειρα που μας ταΐζανε τόσο καιρό θα διαψευστούν πανυγυρικά ενώ στεγνοί από στόχους και υλικά αγαθά θα αναζητάμε αλλού το νόημα της ζωής.

-50 ευρώ απλή

Έφτασα στην αντλία αγαπητό μου ημερολόγιο. Τα λέμε αύριο…