Απόγευμα Τετάρτης

thleorash.jpg

Μισοκοιμισμένος με την τηλεόραση ανοιχτή απόγευμα Τετάρτης. Ο ήχος των ειδήσεων ακούγεται μακρινός, σαν να συμβαίνουν σε άλλη χώρα. Αυξήσεις, πετρέλαιο, εσωκομματικές εκλογές. Ποιος νοιάζεται τώρα. Ο ανεμιστήρας σπρώχνει τον αέρα ισχνά προς το μέρος μου, θυμιζοντάς μου τις ζεστές, γεμάτες ιδρώτα, νύχτες του καλοκαιριού. Πάει πέρασε και αυτό. Με φωτιές, θάλασσα και ζέστη έκανε αισθητή την παρουσία του. Τόσο δυνατά που αρχίζει να με τρομάζει. Φθινόπωρο και Άνοιξη, θάνατος και αναγέννηση. Αέναος φυσικός κύκλος, μια στιγμή στην αιωνιότητα, ένας κόκκος άμμου στον χωροχρόνο της παραλίας του σύμπαντος και εμείς εδώ, κομπάρσοι στο θέατρο της ύπαρξης μας, απλοί θεατές στην σκηνή της ανθρωπότητας, μικροί θεοί του εγώ μας  και του περίγυρου μας που σαν φεγγάρι νομίζουμε πως γυρνάει γύρω απο μας και εφησυχάζουμε με την αγαλίαση της επιβεβαίωσης μας.  Ξυπνάω. Το σώμα έχει ανάγκη. Ανάγκη για καφείνη, τόσο λίγη όσο χρειάζεται για να σκεφτεί, να ξυπνήσει και να επανέλθει στην καθημερινότητα, στην πραγματικότητα του ΤΩΡΑ.

Related Articles

4 ΣχόλιαΣχολιάστε

  • είναι πολύ ωραίο σχεδιασμένα, ζηλεύω με τη καλή ένοια, και οι ανησυχίες σου ένς κόκκος άμμου καλό μου … σκέψου ν’ αλλάζε το χρώμα σου σε φθινοπωρινό γηινό χρώμα και να ανοίγει, ν’ ανοίγει μέχρι να κάνει μπαμ την Άνοιξη, όλα γλυκα!

  • Έγραψε τέτοιο πράγμα ο Αριτόνι;…

    Τύφλα να έχουν ο Κάφκα, ο Κούντερα και ο Πανούσης δηλαδή…

  • Μ’αρεσουν οι παρομοιώσεις καθως οι σκορπιες σκέψης σου πλέκονται ομορφα βγάζοντας το μέσα σου.

Leave a Reply

Η διεύθυνση σας δεν θα αναρτηθεί. Τα απαιτούμενα πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.